Yazar Köşesinden || 2

Herkese iyi geceler diliyorum öncelikle. Tam olarak ne yazsam bilemiyorum aslında. Gerçi okuyanda olur mu bilemiyorum da. Sonuçta bu bir kişisel blog. Sonuç önemli değil. Bazı insanlar konuşunca rahatlar. Bende böyle yazarak rahatlıyorum. Ama bunun aşılması gerek bir şey olduğuna karar verdim. Yani insan sadece kendi içinde yaşayarak aşmamalı sorunlarını bir süre sonra bu kendine zarar verir. Bende aşmaya çalışıyorum. Ama bana yardım eden biri var çok sevdiğim. Bunun için mutluyum. Hem de çok. Ama bunu yapması o kadar zor ki. Hani bir insanın hayatı hep böyleyse değişmesi zor olur değil mi? Bilmiyorum ben böyle düşünüyorum. Yani bence böyle bir insan kendine güvenememe sorunu bile yaşıyordur. Çok kötü çok biliyorum. Rahat rahat bile konuşamamak, sanki herkese batıyormuş gibi hissetmek konuşmasını, saçma sapan ortamlarda bile kızarmak, berbat bir durum. Yaşayan bilir bence ya. Ama en iyisi rahat olmak, konuşurken falan. Böyle insanlara özeniyorum açıkçası ne yalan söyleyeyim. Yani misal şimdi ben bu konuşmayı yapacak olsam hayatta konuşamazdım. Kekeler dururdum.

Hiç unutmuyorum bir keresinde biyoloji dersinde bir sunum yapacaktım. Çalışma kağıdım vardı ezberledim üstüne her şeyi. Ama sınıfımın ve öğretmenimin önünde bu konuşmayı doğru düzgün yapamadım bile. Yani öğretmenim sağ olsun en azından beni biliyordu çokta iyi almasam da kötü de bir not almamıştım.

Her neyse bu da böyle kötü bir anımdı. Üzüyor mu valla üzüyor. Yani şahsen iyi olduğumu düşünmüyorum. Ama bu durumun düzelmesi gerek. Yani bakıyorum kendime belki biraz iyiye gidiyorum. Ama bir şey oluyor bu adımlar hep gidiyor kötüye gitmeye başlıyorum sonra. 🙁 Yani bazı şeylere  bile insanın kendisinin karar verememesi bile kötü. Ki 21 yaşında biri olarak -8 ay sonra 22- bu durum daha berbat bir durum. Üzüyor işte ne diyeyim.

Ama her şeye rağmen ” Mutluluk orada, mutluluk burada mutluluk her yerde “.

İyi geceler…

Leave a Reply